[97] - ,,Poczekajka" Katarzyna Michalak - recenzja książki

Autor: Katarzyna Michalak 

Tytuł: Poczekajka

Seria: Słoneczna trylogia

Tom: 1.

Wydawnictwo: Albatros

Liczba stron: 320

Okładka: miękka

Moja ocena: 4-/10

    ,,Poczekajka" to powieść wysnuta z marzeń i snów, spleciona z miłości i nienawiści, okraszona garścią humoru i doprawiona szczyptą magii. Znajdziesz w niej zarówno radość życia, jak odrobinę łez, które nadają mu smak. Jej lektura da Ci wiarę, że nie wolno tracić nadziei. Ani marzeń. Przenigdy. ,,Poczekajka" to książka dla samotnych, dla szczęśliwie i nieszczęśliwie zakochanych. Dla każdej z nas!

[opis wydawnictwa]

    Przez czas, w którym obcuję z recenzenckim życiem, zauważyłam pewien podział dotyczący Katarzyny Michalak. Jest on naprawdę bardzo prosty. Mianowicie: albo się tę autorkę wręcz kocha, albo doszczętnie nienawidzi. Do tej pory nie znalazłam nikogo, kto stałby pośrodku tego rozłamu... oprócz siebie samej.

    Poznajemy Patrycję, która pracuje w klinice weterynaryjnej. W wolnym czasie znosi wredne podrywy Artura, nadopiekuńczość matki i głupiutką przyjaciółkę Hankę. Uparcie wierzy we wróżby oraz w to, iż kiedyś spotka mężczyznę swoich marzeń - Amre'go. Za poradą pewnej wiedźmy wyrusza w pogoń za własnym szczęściem i trafia prosto, no może nie tak całkiem prosto, do chaty ze swoich snów.

[15,16,17,18] - Barbara Rosiek

Autor: Barbara Rosiek

Wydawnictwo: Mawit Druk

Okładki: miękkie

Oceny: 4-5,5 / 10

"Debiutowała w 1985 Pamiętnikiem narkomanki, pisanym od 14. roku życia aż do czasów studiów. Opisywała w nim swoje autentyczne przeżycia związane z walką z nałogiem. W swojej książce Alkohol, prochy i ja autorka opisuje swoje uzależnienia, z których udało jej się uwolnić. Byłam schizofreniczką opisuje jej zmagania z tą chorobą. Kokaina mówi o poszukiwaniu przyjaźni i braku miłości od pierwszych chwil życia. W poszukiwaniu ducha, czytamy o zmaganiu się ze śmiertelną chorobą i o trwaniu przy niej. Jej poezja obraca się dookoła jej świata - braku miłości i zrozumienia."

- wikipedia

Mnie osobiście jakoś te książki nie ruszyły. Kokaina i Pamiętnik narkomanki były jeszcze jako tako. W poszukiwaniu ducha nie czytałam i chyba nie zamierzam. Barbara Rosiek to psycholog kliniczny i głównie dlatego sięgnęłam po te książki, ponieważ też wybieram się na ten kierunek studiów. Nie dotarła do mnie zbyt mocno, zbyt traumatycznie - na pewno nie na tyle, na ile oczekiwałam. Zawiodłam się.